Op een vrolijke ochtend in het kasteel van Sinterklaas liep Kim Kado naar de grote pakjeskamer met inpakpapier in haar handen.
Dat was haar favoriete plek van het hele kasteel.
Niet omdat daar de meeste cadeautjes lagen.
Niet omdat daar de grootste strikken stonden.
Maar omdat daar het mooiste inpakpapier van de wereld te vinden was.
Rood inpakpapier.
Blauw inpakpapier.
Groen inpakpapier.
Goud inpakpapier.
Zilver inpakpapier.
Roze inpakpapier.
Paars inpakpapier.
En zelfs inpakpapier met kleine glinsterende sterretjes.
Kim Kado bleef midden in de kamer staan en keek met grote ogen om zich heen.
“Vandaag,” zei ze trots, “ga ik uitzoeken welke kleur het allerbeste past bij ieder cadeautje.”
🎁 Een kleurrijk plan
Kim pakte haar notitieboekje en schreef bovenaan de eerste bladzijde:
De Grote Inpakpapier-Test.
Daaronder tekende ze allemaal kleine vakjes.
Eén voor rood.
Eén voor blauw.
Eén voor groen.
Eén voor goud.
Eén voor zilver.
En natuurlijk één voor regenboogpapier, want dat mocht niet ontbreken.
Marco Marsepein kwam binnen met een schaal vol kleine marsepeinen worteltjes.
“Wat ben jij aan het doen?” vroeg hij.
Kim keek serieus op.
“Ik doe belangrijk onderzoek.”
Party Piet Pablo stak zijn hoofd om de hoek.
“Onderzoek met inpakpapier?”
Kim knikte.
“Jazeker. Een pakje moet er niet zomaar leuk uitzien. De kleur moet passen bij het cadeau.”
Party Piet Pablo keek onder de indruk.
“Dat klinkt bijna als wetenschap.”
Kim glimlachte.
“Dat is het ook.”
🌈 De eerste pakjes
Kim begon met een klein doosje.
Daarin zat een zachte knuffel.
Ze probeerde eerst rood papier.
Mooi.
Daarna blauw papier.
Ook mooi.
Toen pakte ze lichtroze papier met witte stippen.
Kim hield het pakje omhoog.
“Perfect,” zei ze tevreden.
Daarna kwam er een houten trein.
Daarvoor probeerde ze groen papier met gouden lijntjes.
“Alsof hij door een feestelijk bos rijdt,” zei Kim.
Marco knikte bewonderend.
“Jij ziet echt dingen die wij niet zien.”
Kim schreef alles netjes op.
Knuffel: roze met stippen.
Trein: groen met goud.
Boek: donkerblauw met sterren.
Chocoladeletter: rood met glitters.
“Waarom rood met glitters?” vroeg Chico Choco, die net binnenkwam.
Kim keek hem aan alsof het heel logisch was.
“Omdat chocoladeletters een beetje feestelijk moeten schitteren.”
Chico knikte langzaam.
“Daar kan ik niets tegenin brengen.”
✨ Steeds meer kleuren
Na een tijdje lagen er overal pakjes.
Kleine pakjes.
Grote pakjes.
Vierkante pakjes.
Ronde pakjes.
En allemaal hadden ze een andere kleur.
Kim gebruikte geel papier voor vrolijke cadeautjes.
Paars papier voor geheimzinnige cadeautjes.
Zilver papier voor cadeautjes die extra bijzonder moesten lijken.
En goud papier voor pakjes waarvan iedereen meteen dacht:
Oeh, wat zou daarin zitten?
De pakjeskamer begon langzaam op een regenboog te lijken.
Zelfs Sinterklaas kwam even kijken.
“Wat een prachtige kleuren, Kim,” zei hij vriendelijk.
Kim straalde.
“Dank u, Sinterklaas. Ik probeer voor ieder pakje de perfecte kleur te vinden.”
Sinterklaas keek naar een klein pakje in blauw papier met maantjes.
“En wat zit hierin?”
Kim glimlachte geheimzinnig.
“Dat blijft natuurlijk een verrassing.”
Sinterklaas lachte.
“Daar heb je helemaal gelijk in.”
😵 De inpakpapierwarboel
Maar hoe meer Kim inpakte, hoe groter de chaos werd.
Een rol rood papier rolde onder de tafel.
Het groene papier bleef aan haar schoen plakken.
De gouden rol viel om en rolde helemaal naar de deur.
En Party Piet Pablo struikelde bijna over een stuk paars papier.
“Wauw,” zei hij, terwijl hij zijn evenwicht probeerde te houden, “dit is geen pakjeskamer meer. Dit is een kleurendoolhof.”
Kim keek om zich heen.
Hij had gelijk.
Overal lagen stukjes papier, lintjes en kleine afgescheurde hoekjes.
Ze had zoveel kleuren geprobeerd, dat ze bijna niet meer wist welk pakje bij welke kleur hoorde.
Kim zuchtte.
“Ik wilde alles perfect maken.”
Marco Marsepein legde vriendelijk een hand op haar schouder.
“Maar Kim, het hoeft niet altijd perfect. Het moet vooral met aandacht gedaan zijn.”
Kim keek naar de pakjes.
Daar had Marco misschien wel gelijk in.
📋 De grote kleurenuitslag
Samen met de andere Pieten ruimde Kim de pakjeskamer op.
Het rode papier ging terug in de rode bak.
Het blauwe papier in de blauwe bak.
Het groene papier in de groene bak.
En het goud en zilver kregen een speciaal plekje bovenin de kast, want die waren extra feestelijk.
Aan het einde van de dag maakte Kim haar lijstje af.
Ze had ontdekt dat iedere kleur iets anders voelde.
Rood was warm en vrolijk.
Blauw was rustig en dromerig.
Groen was gezellig en winters.
Goud was feestelijk.
Zilver was magisch.
Roze was lief.
Paars was geheimzinnig.
En regenboogpapier was perfect voor cadeautjes waarvan je echt niet kon kiezen.
Party Piet Pablo keek naar de lijst.
“Dus wat is de beste kleur?”
Kim dacht even na.
Toen glimlachte ze.
“De beste kleur is de kleur die bij het cadeautje én bij de ontvanger past.”
🎉 Een les om nooit te vergeten
Die avond stonden alle pakjes netjes opgestapeld in de pakjeskamer.
Het leek wel een grote berg vol kleuren.
Sinterklaas keek tevreden rond.
“Kim Kado, jij hebt vandaag laten zien dat inpakken meer is dan papier om een doosje doen.”
Kim werd een beetje rood.
“Dank u, Sinterklaas.”
Sinds die dag wist iedereen in het kasteel precies bij wie ze moesten zijn voor het mooiste inpakpapier.
Kim Kado natuurlijk.
Want zij wist dat een pakje al begint met een beetje magie aan de buitenkant.
En hoewel ze had geleerd dat niet alles perfect hoefde te zijn, bleef ze toch altijd zoeken naar de mooiste kleurencombinatie.
Nou ja…
Meestal dan.
Want soms pakte ze gewoon regenboogpapier.
Dat paste namelijk bijna overal bij.
En zo werd De Dag van het Regenboogpapier één van de kleurrijkste verhalen die ooit door de gangen van het kasteel van Sinterklaas ging.
Misschien beleeft Kim Kado binnenkort wel weer een nieuw vrolijk avontuur in De Grote Sinterklaasfilm. ✨
De Grote Sinterklaasfilm 2026
Vergeet niet dat de leukste Sinterklaasfilm van 2026 binnenkort te zien is in de bioscoop: De Grote Sinterklaasfilm en de Vliegende Pieten. We kunnen niet wachten om het eind resultaat met jullie te delen, tot snel!
